Τίτλοι Τέλους

Είναι η τελευταία ανάρτηση σε αυτό το blog. Το blog διαφάνηκε ότι αποτέλεσε για μένα το σημείο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο τα τελευταία 2 χρόνια σχετικά με τη δράση μου στα πλαίσια του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στον οποίο συμμετείχα. Ο σκοπός δημιουργίας του ολοκληρώνεται σύντομα καθώς οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου ΔΣ είναι στις 8 Μαΐου.

Η ανάρτηση αυτή έχει αποχαιρετιστήριο χαρακτήρα. Η δημιουργία του blog αυτού ήταν απόρροια της ανάγκης μου να διαφοροποιηθώ από την πεπατημένη στην εμπλοκή μου με τα κοινά στο χώρο εργασίας μου και να ανακαλύψω νέα μονοπάτια. Εμπλοκή με τα κοινά σημαίνει λογοδοσία. Η συντήρηση αυτού του blog μετέτρεψε σε διαφανή την παρουσία μου στα συλλογικά δρώμενα μέσω της ενότητας “Συνεδριάσεις ΔΣ”. Παράλληλα, ανάρτησα προβληματισμούς στην κεντρική σελίδα του blog, στην προσπάθειά μου να σταθώ απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν μέσα στο χώρο εργασίας μου και γενικότερα στην κοινωνία.

Η ύπαρξη αυτού του blog με βοήθησε να μην νιώθω απέραντη μοναξιά στην πορεία που ακολουθούσα τα τελευταία 2 χρόνια. Η ύπαρξη αυτού του blog με βοήθησε να ξεπερνάω τις στιγμές απελπισίας στις οποίες περιερχόμουν όταν βίωνα την αδυναμία μετασχηματισμού των ατομικών μας αδιεξόδων σε συλλογικές διεκδικήσεις. Ο κύκλος ζωής του blog μόλις ολοκληρώθηκε. Γεια…

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Οι λέξεις δεν λένε ψέμματα

Δεν εμπιστεύομαι την κυβερνητική πολιτική στο χώρο της υγείας. Η ανάλυσή που ακολουθεί δε βασίζεται ούτε σε δείκτες, ούτε σε δεδομένα, ούτε σε προϋπολογισμούς, ούτε σε ΑΕΠ. Η ανάλυσή μου εξετάζει τη χρήση της λέξης «επείγον» από τους εμπλεκόμενους στο σύστημα υγείας.

Θέτω το ερώτημα: τι είναι πιο σημαντικό για την πολιτική ηγεσία, «η έκτακτη παροχή μίας υπηρεσίας υγείας σε πολίτη ή η έγκριση μίας υπερωρίας». Για να τοποθετηθώ σχετικά, θα χρησιμοποιήσω τα δεδομένα που διαθέτω,  αναλαμβάνοντας το θεωρητικό ρόλο του υπαλλήλου που οφείλει να δώσει προτεραιότητα σε μία από τις δύο εργασίες.

Έχω λοιπόν στη διάθεσή μου τη δυνατότητα να στείλω τον πολίτη στα ΤΕΠ για την παροχή της υπηρεσίας υγείας που έχει ανάγκη. Το ΤΕΠ είναι το ακρωνύμιο των λέξεων «Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών». Μαρκάρω ως «επείγον» την εργασία αυτή.

Σχετικά με την έγκριση της υπερωρίας, συμβουλεύομαι το έγγραφο που έχω λάβει νωρίτερα (απόφαση υπουργού υγείας Α.Π.:Υ10β/Γ. Π.112090/13 – ΑΔΑ: ΒΙΚ3Θ-ΜΒΡ). Αρχίζοντας την ανάγνωση αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το έγγραφο είναι πολύ σημαντικό για το υπουργείο υγείας, καθώς φέρει την ένδειξη «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ» και υπογραφή υπουργού. Μαρκάρω ως «εξ.επείγον» την εργασία αυτή.

Ανάμεσα στις δύο εργασίες, επιλέγω να διεκπεραιώσω πρώτα την έγκριση της υπερωριακής απασχόλησης καθώς η κυβερνητική πολιτική στο χώρο της υγείας αυτή έχει ιεραρχήσει ως πιο σημαντική. ΠΑΓΩΝΩ…

Τα παρακάτω ερωτήματα περνούν από το μυαλό μου:

1. Τι καθιστά το συγκεκριμένο έγγραφο «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ» και όχι «ΕΠΕΙΓΟΝ»;;;;;
2. Γιατί ένα απλό διοικητικό έγγραφο πρέπει να φέρει την ένδειξη «ΕΠΕΙΓΟΝ»;;;;;
3. Ποια ένδειξη θα χρησιμοποιήσει το υπουργείο υγείας όταν προκύψει ένα ζήτημα δημόσιας υγείας. «ΕΞ.ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ»;;;; «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ-ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ»;;;; «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ Χ2»;;;;;;;
4. …

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η ένδειξη «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ» αναγράφεται από λάθος… λόγω κεκτημένης ταχύτητας…  Όμως με μία απλή αναζήτηση  στο ΔΙΑΥΓΕΙΑ διαπιστώνουμε ότι παράγονται δεκάδες έγγραφα με τα χαρακτηριστικά αυτά.

Ανατριχιάζω και οργίζομαι… Ανατριχιάζω γιατί συνειδητοποιώ ότι ένα απλό διοικητικό έγγραφο κρίνεται από το σύστημα υγείας πιο σημαντικό από ένα έκτακτο περιστατικό. Οργίζομαι με τις διοικήσεις (κεντρική, περιφερειακή και τοπική) του συστήματος υγείας που έχουν ΕΠΙΛΕΞΕΙ ότι ένα έκτακτο περιστατικό δεν είναι τόσο επείγον όσο η διεκπεραίωση μίας διοικητικής εργασίας. Είναι φανερό ότι έχει χαθεί το μέτρο.Πως είναι δυνατόν να εμπιστευτώ την κυβερνητική πολιτική στο χώρο της υγείας;

Πως φτάσαμε μέχρι εδώ; Οι αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν στο ότι οι κρατικοί φορείς αδυνατούν να διαδραματίσουν το ρόλο για τον οποίο συστάθηκαν, δεν διαθέτουν όραμα και απλά … διαιωνίζονται. Στελεχώθηκαν από ανθρώπους ανίκανους, αδιάφορους, διεφθαρμένους και στην πορεία δεν έγινε αντιληπτό από τους μηχανισμούς που στήσανε ότι το σύστημα υγείας δεν έχει στο επίκεντρό του τον πολίτη.

Αναρωτιέμαι τι στάση οφείλουμε να κρατήσουμε εμείς, οι εργαζόμενοι στο σύστημα υγείας. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε αντιταχθεί απέναντι στην κυβερνητική πολιτική στο χώρο της υγείας. Θεωρώ ότι η προσπάθειά μας οφείλει να επικεντρωθεί στην εξάλειψη της λέξης «επείγον» από τα διοικητικά έγγραφα. Μόνο με αυτόν τον τρόπο είναι εφικτό ο πολίτης να αποτελέσει το επίκεντρο ενός συστήματος υγείας.

Το σύστημα υγείας καταρρέει… εξάλλου οι λέξεις δεν λένε ψέμματα!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η κρυφή σημασία των λέξεων – Αλληλεγγύη

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μεγάλη χρήση της λέξης «αλληλεγγύη». Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται από μεμονωμένους ανθρώπους, από ομάδες ανθρώπων, από συλλογικά όργανα, από κόμματα… Γίνεται τόσο μεγάλη χρήση αυτής της λέξης που αναρωτιέμαι εάν αυτός που τη χρησιμοποιεί συνειδητοποιεί τη σημασία της;

Θα φέρω το παράδειγμα που έχω βιώσει τους τελευταίους μήνες στο εργασιακό περιβάλλον του ΓΝ Χανίων στο οποίο εργάζομαι. Πριν όμως ξεκινήσω θα παραθέσω την ερμηνεία της λέξης όπως την κατέγραψα από το Βικιλεξικό:

Αλληλεγγύη:
1. η αλληλοβοήθεια και αλληλοκατανόηση, το ηθικό καθήκον, η υποχρέωση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοβοηθούνται
2. η συμπαράσταση σε δοκιμαζόμενους συνανθρώπους

Λοιπόν, στο εργασιακό μου περιβάλλον εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζεται η άποψη ότι ως εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουμε στο πλευρό μας τους πολίτες των Χανίων. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείται η πεποίθηση ότι ως εργαζόμενοι θα είμαστε λιγότερο εκτεθειμένοι σε θέματα διαθεσιμοτήτων, ενδεχόμενων καταργήσεων κλινικών, ΚΥς, ιδιωτικοποιήσεων μέρους των δραστηριοτήτων ενός Νοσοκομείου κ.τ.λ. Δε θα σταθώ στο εάν όντως η κοινωνία σήμερα έχει τη δύναμη ή τη θέληση να σε  προστατέψει, αλλά θα προσπαθήσω να διερευνήσω εάν δικαιούμαστε να ζητάμε την αλληλεγγύη του πολίτη.

Ως εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο έχουμε διπλή ιδιότητα: του πολίτη και του εργαζομένου.

1. Ως πολίτες θα οφείλαμε να έχουμε προσανατολιστεί στο να διευκολύνουμε τις συναλλαγές του Νοσοκομείου με του πολίτες. Έχει συμβεί αυτό; Έχουμε στήσει εκείνους τους μηχανισμούς που θα δίνουν προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του πολίτη και όχι στην εξυπηρέτηση του εργαζομένου; Έχουμε στήσει εκείνους τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στον πολίτη να μην καταπατάει την αξιοπρέπειά του προκειμένου να λάβει τις υπηρεσίες που επιθυμεί; Η δική μου απάντηση είναι πως όχι! Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα: υποβαθμισμένη γραμματειακή υποστήριξη στην επαφή με τον πολίτη, λειτουργία απογευματινών ιατρείων, μη κεντρική διαχείριση των τακτικών χειρουργείων…

2. Ως εργαζόμενοι  ζητάμε από την κοινωνία να μας δείξει αλληλεγγύη σχετικά με το δικαίωμα της υπεράσπισης της εργασίας και της προάσπισης των εργασιακών μας δικαιωμάτων τη στιγμή που εμείς επιλέγουμε να μη δείχνουμε αλληλεγγύη σε άλλους εργαζομένους. Πιο συγκεκριμένα, στο Νοσοκομείο εργάζονται  συμπολίτες μας με εργασιακά και μισθοδοτικά δικαιώματα υποδεέστερα των δικών μας, των «μονίμων». Οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας δουλεύουν για κάποιον ιδιώτη, ο οποίος έχει αναλάβει την παροχή υπηρεσιών για την κάλυψη αναγκών που δεν είναι δυνατόν να καλυφθούν με «μόνιμο» προσωπικό. Η κατηγορία αυτή των εργαζομένων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «2ης κατηγορίας εργαζόμενοι». Εμείς, της «1ης κατηγορίας» επιλέγουμε να μη θίγουμε το ζήτημα. Έχουμε το δικαίωμα λοιπόν να ζητάμε αλληλεγγύη ως εργαζόμενοι; Η δική μου απάντηση είναι πως όχι! Πρώτα οφείλουμε να υποστηρίξουμε τους ακόμα πιο αδύναμους και στη συνέχεια θα έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε την υποστήριξη. Και τότε μάλιστα θα μπορέσουμε και να την απαιτήσουμε!

Από τα παραπάνω συμπεραίνω ότι όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «αλληλεγγύη», ουσιαστικά εννοούμε κάτι άλλο. Ίσως εννοούμε «βοήθεια». Ίσως είναι μία κραυγή απελπισίας. Για μένα είναι καλύτερο να αντικαταστήσουμε τη λέξη «αλληλεγγύη» με τη λέξη «βοήθεια». Με τη λέξη «βοήθεια» περιγράφεται ορθότερα και εντιμότερα η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Είναι πολύ σημαντικό αυτή τη χρονική στιγμή να καταφέρουμε να χρησιμοποιήσουμε τη σωστή λέξη. Είμαστε απελπισμένοι, είμαστε απεγνωσμένοι, είμαστε παγωμένοι. Όταν ζητάς «αλληλεγγύη» αντανακλαστικά έρχεται στο μυαλό αυτού που απευθύνεσαι η ερώτηση «… και καλά εσύ τι έκανες για μένα, τον άνεργο, τον συνταξιούχο, τον αποκλεισμένο από το κοινωνικό κράτος…». Και τότε δεν έχουμε απάντηση να δώσουμε. Μασάμε τα λόγια μας. Όμως όταν ζητάμε «βοήθεια» ο απέναντι καταλαβαίνει ότι είσαι σε κατάσταση πανικού και ότι αν μη τι άλλο δεν τον «εμπαίζεις». Νιώθει ότι και εσύ είσαι αβοήθητος, όπως και αυτός.

Επίσης, με τη χρήση της λέξης «αλληλεγγύη» ουσιαστικά μεταθέτουμε την πρωτοβουλία για δράσεις στην κοινωνία. Αναμένουμε τον από μηχανής θεό να εμφανιστεί και να δώσει ένα τέλος σε αυτό που ζούμε και αυτό που φοβόμαστε ότι θα έρθει. Η επιλογή μας να συνεχίζουμε να ζητάμε «αλληλεγγύη» ενώ εννοούμε «βοήθεια» μας δεσμεύει σε παθητικό ρόλο. Ως ένα βαθμό μας διευκολύνει ώστε να συνεχίζουμε να αποφεύγουμε να έρθουμε σε ρήξη με νοοτροπίες και πρακτικές που τελικά εμποδίζουν την υιοθέτηση συλλογικών δράσεων.

Καταλήγω στο ότι η χρήση της λέξης «αλληλεγγύη» θα πρέπει να σταματήσει. Παραπληροφορεί τους συμπολίτες μας και δημιουργεί και σε μας σύγχυση. Για να κερδίσουμε και να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα της χρήσης της λέξης «αλληλεγγύη» θα πρέπει πρώτα να έχουμε να επιδείξουμε συμπεριφορές αλληλεγγύης προς τρίτους.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Απολογισμός 2013

Είθισται στην αρχή κάθε χρονιάς να πραγματοποιούμε τον απολογισμό της χρονιάς που μόλις πέρασε. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κάνω απολογισμό σχετικά με τη χρονιά που πέρασε ως μέλος του εργασιακού συλλόγου του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων.

Σήμερα, οι συνδικαλιστικοί σύλλογοι αδυνατούν να διαδραματίσουν το ρόλο που τους αναλογεί μέσα στην κοινωνία μας. Μέσα σε μία μακρά «σοσιαλιστική» περίοδο εκφυλίστηκαν και  λειτούργησαν ως δεκανίκια της εξουσίας. Πάντα αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ισχυρή πεποίθησή μου ότι η συμμετοχή μας στα θεσμικά όργανα είναι ταυτόχρονα δικαίωμα και υποχρέωση όλων μας. Κάτω από αυτό το πρίσμα, πήρα την απόφαση μέσα στο 2013 να συμμετάσχω ως μεμονωμένος υποψήφιος στις εκλογές του συλλόγου εργαζομένων το Μάιο του 2013.

Μετά την εκλογή μου, κατέγραψα τις προτεραιότητές μου (προτεραιότητες) και τις κατέθεσα στο ΔΣ του συλλόγου. Η ενδυνάμωση του θεσμικού ρόλου και η διαφάνεια αποτελούσαν τις δικές μου προτεραιότητες. Σε επόμενη συνεδρίαση κατέθεσα τις προτάσεις μου σχετικά με τον τρόπο που θα επιτυγχάνονταν οι παραπάνω προτεραιότητες (προτάσεις).

Η απήχηση που είχαν οι προτάσεις μου στο ΔΣ ήταν πολύ μικρή. Θεώρησα ότι ακόμα ήταν νωρίς και ίσως χρειαζόταν χρόνος προκειμένου να «δέσουμε» ως ΔΣ. Όμως από την άλλη έβλεπα ότι επιλέγουμε να μην αγγίζουμε τα ζητήματα που μας αφορούσαν, όπως κατάργηση οργανισμών, διαθεσιμότητα, ριζικές αλλαγές στο χώρο της υγείας. Η άρνηση της αποδοχής της πραγματικότητας δεν αλλάζει… την πραγματικότητα. Έπρεπε να προετοιμαστούμε, να τοποθετηθούμε όλοι σε αυτά που έρχονται. Αυτός ήταν ο λόγος που πρότεινα την οργάνωση μίας εκδήλωσης με θέμα «Μαύρο στην Υγεία», επηρεασμένος από το «Μαύρο» στην ΕΡΤ (θέμα 6, θέμα 1). Ο σκοπός της εκδήλωσης ήταν να δώσει βήμα στα μέλη του συλλόγου εργαζομένων να τοποθετηθούν σχετικά με αυτά που συμβαίνουν και να ενδυναμώσει τη συμμετοχικότητα. Η εκδήλωση διοργανώθηκε μέσα στον Οκτώβριο, κατά τη διάρκεια της οποίας τοποθετήθηκαν συνάδελφοι από διαφορετικούς κλάδους και τμήματα. Το πρώτο βήμα είχε γίνει. Παρολαυτά, το ΔΣ επέλεγε να συνεχίζει να μην «ακουμπάει» ζητήματα με τρόπο συντονισμένο. Λες και με αυτόν τον τρόπο τα ξόρκιζε. Στη συνέχεια (Νοέμβριος 2013), πρότεινα τη σύσταση μίας ομάδας η οποία θα είχε ως αποστολή την επεξεργασία των αποτελεσμάτων της εκδήλωσης και τη δημιουργία μίας πρότασης στρατηγικής τοποθέτησης στα ζητήματα που αποφεύγαμε να συζητήσουμε και να τοποθετηθούμε. Η ομάδα αυτή δεν κατάφερε να λειτουργήσει καθώς η εφαρμογή της τήρησης του ωραρίου από τη Διοίκηση και το ενδεχόμενο διαθεσιμότητας συναδέλφων έστρεψαν το ενδιαφέρον των παρατάξεων του ΔΣ σε διαφορετική κατεύθυνση.

Ακόμα και σήμερα το ΔΣ του συλλόγου εργαζομένων δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν μηχανισμό καταγραφής και ιεράρχησης των προβλημάτων. Δεν έχει καταφέρει να διατυπώσει και να υιοθετήσει ένα όραμα ώστε στη συνέχεια να διαμορφώσει μία στρατηγική υλοποίησης.

Το κλείσιμο της χρονιάς απέδειξε ότι το ΔΣ του συλλόγου δεν μπόρεσε να προβλέψει και ίσως να προλάβει τις εξελίξεις. Απλά τις ακολουθεί. Το ΔΣ οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δρομολογήσει τις ενέργειες και τις δράσεις εκείνες που θα ενδυναμώσουν το ρόλο του συλλόγου εργαζομένων.

Με τη στάση μου μέσα στο 2013 επέλεξα να συμμετέχω ενεργά στα συλλογικά δρώμενα. Με τη στάση μέσα στο 2013 διεκδικώ την ενεργή συμμετοχή των συναδέλφων μου στα συλλογικά δρώμενα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Εγώ, ο ελέφαντας

Νιώθω ότι στην επαγγελματική μου ζωή έχω αναλωθεί στο να προσπαθώ να αποδεικνύω καθημερινά ότι δεν είμαι ελέφαντας. Κουράστηκα. Κουράστηκα τόσο που λέω να τα παρατήσω. Από εδώ και πέρα λοιπόν αποδέχομαι ότι είμαι ελέφαντας.

Φέρνοντας στο μυαλό μου τη μορφή αυτού του θεόρατου ζώου συνειδητοποιώ ότι δεν με τρομάζει. Αντίθετα μου προκαλεί θετικά συναισθήματα. Είναι δυνατό ζώο, αλλά δε χρησιμοποιεί τη δύναμή του εις βάρος των άλλων ζώων. Η δύναμή του επίσης λειτουργεί αποτρεπτικά όσον αφορά τις επιθέσεις που δέχεται από σαρκοβόρα ζώα.  Η παρουσία του αποπνέει ασφάλεια. Όλοι θέλουν τον ελέφαντα φίλο τους.

Παίζω με τις λέξεις και τις εικόνες. Διαπιστώνω ότι αυτό το παιχνίδι έχει λυτρωτικό χαρακτήρα. Επιλέγω να μετατρέψω σε βιώσιμη την επαγγελματική μου καθημερινότητα αλλάζοντας…  αποδεχόμενος μέσα μου ότι είμαι ελέφαντας! Απομένει να δούμε πως το επαγγελματικό μου περιβάλλον θα αποδείξει ότι δεν είμαι…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Τα αδιέξοδα μου

Αχ, πόσο δύσκολο είναι να σταθείς απέναντι στην καθημερινότητα; Μία καθημερινότητα που προσφέρει απλόχερα αδιέξοδα όλων των τύπων: προσωπικά, οικογενειακά, επαγγελματικά, κοινωνικά, πολιτικά.  Ποιο είναι άραγε το τίμημα για να βγεις μέσα από αυτά τα αδιέξοδα;

Η αντίληψη που έχει ο καθένας μας για τα αδιέξοδα είναι τόσο διαφορετική από τον διπλανό του. Αυτό ισχύει ακόμα και για το πως προσδιορίζει ο καθένας το αδιέξοδο. Για κάθε αδιέξοδο αναμένουμε τη σωτηρία μας από έναν από μηχανή θεό. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουμε να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι την εύρεση διεξόδων. Πολλές φορές αρνούμαστε ακόμα να αποδεκτούμε τα αδιέξοδα μέσα στα οποία ζούμε. Μα αδιέξοδο βιώνουμε κάθε φορά που δεν ξέρουμε προς τα που να κάνουμε! Προς τα δεξιά, προς τα αριστερά, πάνω ή κάτω;

Μήπως τελικά τα αδιέξοδα είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη ύπαρξη; ή μήπως μόνο εγώ βλέπω αδιέξοδα; Μήπως τα αδιέξοδα αυτά είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου και αρέσκομαι να εντοπίσω αδιέξοδα και στους γύρω μου προκειμένου να νιώσω ασφάλεια;

Νιώθω την ανάγκη να αφεθώ στα αδιέξοδά μου. Τα αδιέξοδα αυτά με προσδιορίζουν και με ταυτοποιούν, γιατί να μη τα θέλω; Επιλέγω εμένα και μαζί με εμένα τα δικά μου αδιέξοδα.  Δε θέλω τελικά να βγω από αυτά. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγω να πληρώσω και το τίμημα που θα είναι να με χάσω!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Και τώρα;

Πέρασαν κοντά τρεις βδομάδες από την ημέρα των εκλογών. Το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενα καλά. Το επίτευγμα για μένα μέχρι εκείνη την ημέρα ήταν ότι ξεπέρασα τις αναστολές μου και κατέθεσα μεμονωμένη υποψηφιότητα συνοδευόμενη από ένα κείμενο συμπυκνωμένο σε τέτοιο βαθμό που για κάθε του πρόταση θα μπορούσα να μιλάω για πολύ ώρα (κείμενο). Δεν επικεντρώθηκα στο αποτέλεσμα. Εξάλλου σε ένα εργασιακό περιβάλλον που εργάζονται πάνω από 1000 άτομα, που ζήτημα είναι εάν με το όνομά μου με γνωρίζουν 150 άτομα, η πιθανότητα να συγκέντρωνα ικανό αριθμό ψήφων ώστε να εκλεγώ σίγουρα ήταν αν όχι απίθανο σενάριο, σίγουρα πάρα πολύ αισιόδοξο.

Με το αποτέλεσμα χάρηκα πάρα πολύ. Εισέπραξα αποδοχή. Την περίοδο που ένιωθα επαγγελματικά απαξιωμένος και απεγνωσμένος, επέλεξα να χρησιμοποιήσω ένα θεσμό (το θεσμό των εκλογών) προκειμένου να εκφράσω τον προβληματισμό μου και να βρω διέξοδο. Η ενδυνάμωση των θεσμών για μένα σήμερα είναι το νούμερο 1 μέλημα όχι μόνο ως εργαζόμενος αλλά και ως πολίτης. Σε αυτή τη χρονική στιγμή λοιπόν, εκλέχτηκα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εργαζομένων του ΓΝΧ.

Πλέον διαθέτω ένα θεσμικό ρόλο. Το ερώτημα «…και τώρα;» με απασχολεί.

– η συνεχεια στο επόμενο –

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε